RSS
wtorek, 19 sierpnia 2008

 

 

Opis

Gupik pawie oczko – Poecilia reticulata. Nazwa zwyczajowa Gupik pochodzi od Girardinus guppi nadanej w 1866 roku przez wielebnego Roberta Johna Lechmere Guppy, uważanego za odkrywcę tego gatunku w Trynidadzie. Samce zazwyczaj nie żyją dłużej niż dwa lat, samice mogą żyć nawet kilka lat. Starsze samice stają się zazwyczaj garbate. Gupik pawie oczko jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych żyworodnych ryb hodowanych w polskich akwariach. Dziką formę można spotkać niezwykle rzadko, ale hodowane przez wiele pokoleń bez selekcji wracają do postaci podobnej do pierwotnej. Nasze domowe zbiorniki zamieszkują głównie gupiki z form ozdobnych, o wiele bardziej barwne od pierwotnych odmian. Są uznawane za ryby spokojne, które powinny żyć w grupie. Samce są bardziej smukłe i mniejsze od samic, a także ich płetwa odbytowa ogonowa została przekształcona w gonopodium. Samce posiadają również różnokolorowe ubarwienie. Gupik pawie oczko powszechnie jest uznawany za rybę bardzo wytrzymałą i łatwą w hodowli. Jest rybą bardzo różnorodną pod względem ubarwienia. Samce gupika pawie oczko posiadają płetwę ogonową w bardzo rozmaitych kształtach. Na podstawie kształtu płetw samca, wyróżnia się 12 standardów. Najczęściej spotykane posiadają ogon w kształcie wachlarza. Samce konkurują między sobą prezentując się przed samicami. Mają trzepoczący styl poruszania się, szczególnie samce podczas zalotów, kiedy podążają za samicą. Gupiki wykorzystywane były w celu niszczenia larw komarów roznoszących malarię. Za centrum hodowli gupika uznawana jest Floryda. Niestety w ostatnim czasie coraz częściej zdarzają się zachorowania tego gatunku. Dzieje się tak zapewne z powodu importu tych ryb z dalekowschodnich hodowli. Dużo pewniejsze są osobniki z rodzimych hodowli. Niektórzy wyróżniają także populację o nazwie gupik Endlera. Jest to ryba bardzo ruchliwa, która faktycznie sprawia wrażenie odmiennego gatunku. Samce tego gatunku posiadają brzuch zdobiony czarnym łódkowatym i krótkim pasem, natomiast płetwa ogonowa wygląda jakby miała górny i dolny miecz.

Rodzina

Piękniczkowate

Pochodzenie

Trynidad, Antyle Holenderskie, Barbados, Grenada, Antiqua, Wyspy Leewarda, Gujana i Wenezuela

Długość

Samice gupika dorastają do około 5 cm, samce do 3 cm

Odżywianie

Większość wszystkich dostępnych w sprzedaży pokarmów. Należy podawać również pokarmy roślinne

Temperatura

Znoszą szeroki zakres temperatur. Najlepiej gdy temperatura wynosi od 21-23C (pH około 7). Pomimo ich wytrzymałości, dłuższy czas w chłodzie może skutkować popadnięciem w groźne choroby. Unikajmy narażania je na skoki temperatury.

Warunki hodowlane

Gupik pawie oczko uznawany jest za bardzo wytrzymały gatunek. Nie należy hodować z gatunkami ryb wykazującymi tendencje do obgryzania płetw. Gupiki wymagają otwartej przestrzeni do pływania. Ogólnie jakość wody powinna być dobra. W celu zapewnienia optymalnych warunków można dodać niewielką ilość soli do wody (1 łyżeczka na 5 litrów wody) Nie wymaga dużego akwarium ( min 30 litrów).

Rozmnażanie

Gupiki bardzo łatwo i szybko się rozmnażają. Są rybami żyworodnymi. Brzuch samicy staje się coraz bardziej okrągły w miarę rozwijania się w jajowodach zarodków, a następnie młodych rybek. Na parę dni przed porodem brzuch dorosłej samicy staje się trochę kanciasty. Młode zazwyczaj rodzą się w nocy albo nad ranem. Zazwyczaj co 4-6 tygodni rodzą się mioty liczące około 30-40 sztuk młodych. Największy miot liczył 193 młode. Wykazują tendencje do zjadania nowo narodzonych młodych, dlatego warto przenieść samicę do specjalnie przygotowanego akwarium rozrodczego. Gdy narybek osiągnie około 1 cm długości może być z powodzeniem wpuszczony do akwarium ogólnego Nie należy rozmnażać między sobą blisko spokrewnionych osobników, ponieważ istnieje ryzyko zajścia różnego rodzaju mutacji. Młode rybki można karmić pokarmami pyłowymi lub ugotowanym i rozdrobnionym żółtkiem jaja kurzego. Należy uważać aby nasza populacja gupików nazbyt się nie rozrosła. Szybko rozmnażające się gupiki potrafią szybko przerybić nasz zbiornik.

środa, 06 sierpnia 2008

Pomyślałam sobie, że wrzucę trochę informacji o rybkach:

Akara błękitna:

   

Opis

Akara błękitna - Aequidens pulcher. Jest rybą tolerancyjną i dobrze czuje się w akwarium. Jako ,,standardowa” pielęgnica posiada podobne wymagania i zwyczaje do niedużych gatunków z Ameryki Środkowej. Jej ciało mieni się barwami niebieskozielonymi, z połyskującymi metalicznymi łuskami. Samiec jest zwykle większy od samicy i ma zaostrzoną płetwę odbytową. Nie nadaje się do akwarium wielogatunkowego, w którym mieszkają małe i delikatne gatunki. Ogólnie akary błękitne są tolerancyjne dla przedstawicieli swojego gatunku, lecz stają się one bardzo opiekuńcze w czasie tarła dla swojej ikry lub narybku, dlatego też mogą zaatakować. Tworzy swój rewir w przydennej i środkowej partii wody. Piękne ubarwienie jest szczególnie widoczne na tle ciemnego podłoża, gdy zbiornik jest oświetlony z boku.

Rodzina

Pielęgnice.

Pochodzenie

Występuje w Kolumbii, Panamie, północnej Wenezueli, Trynidad.

Długość

Osiąga długość około 15 cm.

Odżywianie

Zjada wszystkie rodzaje pokarmów, zarówno suchy jak i żywy.

Temperatura

Toleruje temperatury z zakresu 18-25 C. Należy do nielicznych pielęgnic niezbyt ciepłolubnych.

Warunki hodowlane

Ich współmieszkańcami nie mogą być agresywne lub bardzo silne pielęgnice, zwłaszcza pielęgnica zebra i pawiooka. Wymaga dużego akwarium, w których mocujemy rośliny kamieniami lub sadzimy je w doniczkach. Często przekopuje podłoże, uszkadzając przy okazji słabiej ukorzeniające się i delikatniejsze rośliny. W zbiorniku wskazane jest umieszczenie roślin pływających Na dnie powinno się znaleźć kilka ładnych, umytych kamienie. Woda powinna mieć twardość 7-12 N oraz pH około 7. Woda musi być czysta, dlatego też należy ją częściowo zmieniać (1/4 lub 1/5).

Rozmnażanie

Generalnie sposób rozmnażania nie wiele się różni od Akary z Maroni, ale dużo łatwiej jest dobrać odpowiednią parę. Ryby trzymane gromadnie z chwilą osiągnięcia dojrzałości płciowej (około 7-8 cm) zaczynają się dobierać parami. Do odpowiedniej opieki nad potomstwem wymagane jest piaszczyste podłoże, w którym ryby wygrzebują gniazda. Dobrana para zaczyna przygotowywać sobie gniazdo – czyści kamień, obok wykopuje dołek, usuwa pobliskie rośliny, a następnie na dokładnie oczyszczonym pyszczkami kamieniu składa kleistą ikrę w liczbie 100 do 200 sztuk. Przed tarłem należy usunąć inne ryby z akwarium, gdyż grozi im poturbowanie lub nawet śmierć. Samiec i samica na zmianę opiekują się ikrą. Po trzech dniach wylegają się małe akary, które natychmiast przenoszone są do dołka obok kamienia. Po 4-6 dniach narybek zaczyna pływać i nadal pozostaje pod opieka rodziców. Narybek karmimy najpierw pierwotniakami, a potem drobnym planktonem lub węgorkami. Dorosłą parę należy wyłowić kiedy przestaje się interesować młodymi. Dobrze dobrana para może się trzeć kilkakrotnie w jednym sezonie. Dojrzałą parę można trzymać tylko w parami w osobnych akwariach.

Akara cętkowana:

  

Opis

Akara cętkowana – Laetacara curviceps. W starszej literaturze można ten gatunek spotkać pod nazwą Aequidens curviceps. Można je w naturze spotkać w wodach płytkich, stojących, które obfitują w opadłe, lecz niegnijące liście. Głównymi cechami, które czynią ją tak popularną wśród hobbystów to: spokojne uosobieni, bezproblemowe dostosowanie się do warunków akwariowych, atrakcyjne ubarwienie oraz łatwość w rozmnażaniu się.

Rodzina

Pielęgnice.

Pochodzenie

Żyje w dorzeczu Amazonki.

Długość

Dorasta do 10 cm.

Odżywianie

Zjada wszystkie pokarmy suche i żywe.

Temperatura

Toleruje temperatury z zakresu 22-26 C.

Warunki hodowlane

Woda w akwarium powinna być częściowo wymieniana, około 10-20% co dwa tygodnie. Znakomicie się nadaje do akwarium towarzyskiego, ze względu na tolerancyjny charakter. Jedynie w okresie tarła broni swojego terytorium, dlatego też należy parę przenieść do osobnego zbiornika. W akwarium powinno się znajdować wiele roślin, szczególnie szerokolistnych. W środkowej strefie powinna się znajdować wolna przestrzeń do pływania. Na dnie umieszcza się płaskie, duże kamienie. Najlepsze jest podłoże z drobnego żwiru, a woda lekko kwaśna lub o odczynie pH neutralnym, miękka do średnio twardej.

Rozmnażanie

Po złożeniu kleistej ikry na kawałku korzenia, kamienia lub szerokim liściu rodzice chronią ją, a potem narybek.

Akara z Maroni:

 

Opis

Akara z Maroni - Cleithracara maronii. Osobniki żyjące w warunkach naturalnych osiągają większe rozmiary od wyhodowanych w niewoli. Trudno jest dostać osobniki wyłowione z natury, a nawet jak się uda to kosztują dosyć dużo. Ciało ma barwy żółtobrunatnej lub czerwonawej, na bokach występują pasy oraz wyraźna, żółto obrzeżona ciemna plama. Samiec jest nieco większy i ma bardziej wydłużone płetwy odbytową i grzbietową. Są rybkami spokojnymi, a wręcz płochliwe, raczej nie wyrywające roślin. Są dosyć nerwowe, a przestraszona akara staje się brunatno nakrapiana. Przebywają najchętniej w przydennej i środkowej warstwie akwarium. W sezonie rozrodczym mają zwyczaj kopania na dnie.

Rodzina

Pielęgnice.

Pochodzenie

Żyje w stojących i wolno płynących wodach Gujany, Surinamu.

Długość

Osiąga długość około 10 cm.

Odżywianie

Spożywa wszystkie pokarmy.

Temperatura

Temperatura wody powinna mieścić się w zakresie 22-25 C.

Warunki hodowlane

Ta spokojna rybka potrzebuje sporego akwarium ze względu na swoją wielkość. Posiadają swój rewir w akwarium. Nie może być hodowana razem z bardzo ruchliwymi i szybko pływającymi gatunkami. Należy umieścić w zbiorniku kępki roślin, kamienie płaskie i okrągłe, jaskinie, które będą tworzyć kryjówki dla tych ryb. Jeśli woda jest dobrej jakości to jej parametry nie mają większego znaczenia. Oczywiście woda powinna być regularnie znacznie odświeżana, filtrowana i napowietrzana.

Rozmnażanie

W czasie tarła przejawiają zachowania terytorialne. Do tarła przystępują tylko dobrane pary. Zdarza się, że ryby przez długi okres nie składają tarła, aby następnie odbywać tarło za trałem, nie posiadając wystarczającej ilości czasu na wylęg i wychów młodych. Odpowiednią do tarła samicę możemy rozpoznać po zaokrąglonym brzuchu. Woda do tarła powinna być miękka, lekko kwaśna lub obojętna, o temperaturze około 25 C. Kleista ikra jest składana na oczyszczonym kamieniu. Dojrzała para może wytworzyć nawet 300 sztuk młodych, ale nie liczmy na to, że wszystkie uda nam się wychować. Rodzice opiekują się młodymi czasem aż 6 miesięcy.

Akara z Porto Alegre:

 

Opis

Akara z Porto Alegre - Cichlasoma portalegrensis. Ten gatunek wywołał sporo niejasności wokół siebie. Jedni autorzy uważają, że jest zmutowaną formą pielęgnicy Heros severus, inni natomiast twierdzą, że jest hybrydą H. saverus i Amphilophus. Można spotkać ten gatunek w różnych odcieniach, od żółtego przez różowy, czerwony do krwistoczerwonego. Na ubarwienie dorosłych wpływa między innymi dieta, czynniki genetyczne.

Rodzina

Pielęgnice.

Pochodzenie

Nieznane w naturze.

Długość

Dorasta do 12 cm.

Odżywianie

Zjada wszystkie pokarmy żywe oraz suche.

Temperatura

Toleruje zakres temperatur 24-28 C.

Warunki hodowlane

Wskazane jest duży zbiornik. Powinno się zapewnić im dużo światła. Nie ma szczególnych wymagań co do parametrów wody. Jednak powinna mieć średnią twardość i odczyn pH od neutralnego po zasadowy.

Rozmnażanie

Nie należy do najłatwiejszych do rozmnożenia. Jeśli para dobrze się dobierze to na powierzchni kamienia pojawi się ikra, której pilnuje oboje rodziców. Narybek również jest chroniony przez parę.

Akara kratkowana:

 

Opis

Akarka kratkowana – Nannacara anomala. Jest jedną z najładniejszych ryb akwariowych. Ubarwienie oliwkowobrązowe, ale boki ciała błyszcza metalicznie oliwkowozielono i złociście. Samiec ma duże płetwy barwy niebieskiej, z pomarańczowym obrąbkiem, samica żółtawa w czasie tarła z krzyżującymi się ciemnymi pręgami. Poza okresem godów akarka paskowana jest gatunkiem spokojnym, nieagresywnym,. Zupełnie dobrze czuje się w akwarium zbiorowym.

Rodzina

Pielęgnice.

Pochodzenie

Pochodzi z zachodniej Gujany.

Długość

Samiec ma około 5 cm długości a samica zaledwie 3 cm.

Odżywianie

Spożywa wyłączne pokarm żywy. Najchętniej zjada ona larwy komarów i rureczniki.

Temperatura

Toleruje temperatury z zakresu 22-25 C.

Warunki hodowlane

Wymaga średniego akwarium obficie obsadzonego roślinami, z licznymi kryjówkami oraz z piaszczystym podłożem i kamieniami, z wodą miękką, o pH 6-7.

Rozmnażanie

Tarło odbywa się w akwarium między kamieniami. Gniazdem opiekuje się samica, która czasem atakuje nawet samca, dlatego go odławiamy. Wylęg następuje po trzech dniach. Matka przenosi świeżo wyklute larwy do dołka w piasku lub trzyma je w rogu zbiornika. Po upływie 5-7 dni młode zaczynają już samodzielnie pływać. Pokarm narybku to pierwotniaki, a potem węgorki i drobny plankton.

 

Mam nadzieje że podoba się wam mój blog...

poniedziałek, 04 sierpnia 2008
Cześć. Jest to blog o rybkach akwariowych. Będzie pisane tutaj tylko o nich i o niczym innym... No może będą jakieś ciekawostki, ale bez przesady.